| Σκηνοθετικό Σημείωμα
 Το
«Περί των Όπλων Κρίσις» είναι μια ιστορία που κινείται ανάμεσα στο παράδοξο
και φανταστικόκαι το ψυχολογικό θρίλερ αλλά 0ρχείται μέσα στα πλαίσια
του πειραματικού αν θέλετε φιλμ.
Το σενάριο βασίζεται πάνω στον Μύθο του Αίαντα του ήρωα που κατά τον Όμηρο
χολωμένος από την Κρίση των Αχαιών, οι οποίοι απέδωσαν τα όπλα του Αχιλλέα
δείγμα ανδρείας στον Οδυσσέα ο οποίος βρέθηκε ισότιμος στον αγώνα μεταξύ
αυτού και του Αίαντα για το ποιός είναι ο πιο ανδρείος μαχητής ενώ πιάστηκαν
οι δίθρονοι ο βασιλείς οι Ατρείδες να κλέβουν τις ψήφους βοηθώντας έτσι
τον ευνοούμενο τους Οδυσσέα, ξεκίνησε μέσα στην νύχτα «με τας φρένας διάστροφους»
να σκοτώσει τους εχθρούς του. Στο δρόμο τυφλωμένος από την Θεά Αθηνά αντί
των Αχαιών σφαγιάζει ένα κοπάδι με πρόβατα μαζι με τους βοσκούς.Ορισμένα
από αυτά δε τα φέρνει μέσα στην σκηνή του και τα βασανίζει σαν να είνα
άνθρωποι.Μόλις συνέρχεται και αντικρίζει την πραγματικότητα πέφτει πάνω
στο σπαθί του για να ξεπλύνει την ντροπή από πάνω του. Είναι η συγκινητική
ιστορία του πρώτου «Σαμουράι» ο οποίος αρνείται να ζήσει ατιμασμένος και
πιστός στον κώδικα του πολεμιστή τερματίζει την ζωή του. Ερευνώντας την
Ποιητική του Αριστοτέλη, καθώς και μέσα από πλήθος αναφορών σε διασωθέντα
κείμενα, αναζητώντας την προέλευση της Αρχαίας Αττικής τραγωδίας, σημαντικότερη
ίσως πληροφορία είναι ότι ο ίδιος ο ποιητής (τουλάχιστον στα πρώιμα στάδια)
έπαιζε τους ρόλους του έργου του οποίου έγραφε.
Γεγονός είναι δε πως το ίδιο συνέβαινε και κατά την διδαχή των ρόλων.Χαρακτηριστική
είναι η πληροφορία πως ο Σοφοκλής πέθανε σε προχωρημένη ηλικία κατά την
διάρκεια διδαχής ,ενώ έπαιζε κάποιο κομμάτι του κατά τον «Μανικό τρόπο»,κομμάτια
που όποιος έχει ασχοληθεί με το είδος, γνωρίζει το μέγεθος και την αντοχή
που απαιτεί η ερμηνεία τους καθώς λειτουργούσαν απευθυνόμενα σε κοινό
της τάξεως των πέντε χιλιάδων θεατών και άνω. Σε αυτό το σημείο αν προστεθεί
και το γεγονός της διαφοροποίησης αυτού του τρόπου γραφής σε «Μανικό»
και τον «εκ διανοίας» , όπου στον πρώτο ο ποιητής αυτοσχεδιάζοντας έπεφτε
σε ένα είδος δημιουργικής κατάληψης από όπου και προέκυπτε αυτοσχεδιαστικά
ο ρόλος φτάνοντας στο εκστατικό παίξιμο (Εκ στάσεως) ενώ στον δεύτερο
τον «εκ διανοίας» το αποτέλεσμα ήταν πιο κοντά σε αυτό που κάποιος θα
όριζε διεκπαιρεωτικό παίξιμο.Κατά τον Αριστοτέλη και περιέργως σε αυτό
συμφωνεί και ο Πλάτωνας όταν παίζει κάποιος με αυτόν τον τρόπο φεύγει
από τον εαυτό του και γίνεται ο ρόλος που υποδύεται, ενώ κατά τον δεύτερο
ο ηθοποιός παίζει τον ρόλο.Γεγονός επίσης είναι πώς οι ποιητές είχαν τους
μόνιμους συνεργάτες τους όπως οι ορχηστές (Όρχηση είναι η κίνηση των χορευτών
και ο όρος δεν σημειώνεται εδώ με την σημερινή του ερμηνεία)και οι πιο
εκπαιδευμένοι από αυτούς οι ηθοποιοί και τα πιο πολλά έργα γραφόταν πάνω
στις δυνατότητες του καθενός. Μια διαδικασία που συνεχίζεται κατά κάποιο
τρόπο και στις μέρες μας και στον κινηματογράφο αλλά και στο Θέατρο.Αυτός
ο πρόλογος είναι πολύ αναγκαίος για να γίνει κατανοητό το ακριβές εγχείρημα.
Η γλώσσα στην οποία είναι παιγμένη η ταινία είναι η Αρχαία Ελληνική σε
προσωδία σύμφωνα με την προσέγγιση του ακούσματος μέσα από την Ποιητική
του Αριστοτέλη και τους νόμους της Μετρικής, αποτέλεσμα μελέτης η οποία
διαρκεί τα τελευταία πέντε έτη. Η ανάγκη γεννήθηκε για τον πιο προφανή
λόγο:οτιδήποτε άλλο θα αποτελούσε ιστορικοποίηση της προσπάθεια και θα
απέδιδε μια χροιά ντοκιμαντέρ ενώ ο στόχος είναι καθαρά μια ταινία μέσα
από τον φοβερό κραδασμό του πιο ποιητικού λόγου που γεννήθηκε ποτέ του
Αρχαίου Ελληνικού Τραγικού Λόγου. Ανάγκη που γεννήθηκε και γαλουχήθηκε
από την πληθώρα των εικόνων που δημιούργησε η εσωτερική κινηματική της
Αρχ. Ελλ.Τραγωδίας, αποτέλεσμα που μόνο ο κινηματογράφος μπορεί να πλησιάσει
με την δύναμη της εικόνας και ήχου καθώς έχει ακόμα αυτή την μυσταγωγική
και ερωτική συνάμα επίδραση στους θεατές του.
Στην Ταινία η οποία ακροβατεί μεταξύ του Μύθου και του ίδιου του ποιητή
που μέσα από τον «Μανικό τρόπο» γεννάει τον Μύθο, πλαισιωμένος από τους
συνεργάτες του, ακολουθούμε τα γεγονότα μέχρι τη στιγμή της Μανίας του
Αίαντα , ο οποίος μέσα σε ένα λουτρό αίματος ατιμάζεται για πάντα.Με άλλα
λόγια παρακολουθούμε την ιστορία ενώ γεννιέται ,αλλά και την ίδια την
ιστορία.
Εδώ έγκειται το στοιχείο του πειραματικού
για το οποίο έγινε λόγος παραπάνω καθότι ο χρόνος της αφήγησης δεν είναι
γραμμικός ,ενώ είναι (Όλα συμβαίνουν μέσα σε ένα Βράδυ).
Δεν είναι καν συνειρμικός ενώ είναι και η λογική της παρόδου του υφαίνεται
μέσα από τα γεγονότα και αυτό είναι και το ιδιαίτερο κινηματογραφικό στοιχείο
του εγχειρήματος.
Με αυτόν τον τρόπο προσπάθησα να αποτρέψω μια μονόδρομη αφήγηση μιας ταινίας
που ίσως πρωτοτυπεί για τη νεκρή σε εισαγωγικά γλώσσα της και να βάλω
τον θεατή στον δικό της κόσμο όπου όλα είναι τόσο ζωντανά, ούτος ώστε
να παραμένουν απλά στοιχεία που συνθέτουν μια εμπειρία, την κινηματογραφική.
Οι διάλογοι είναι παρμένοι από το Αρχαίο πρωτότυπο κείμενο από την τραγωδία
του Σοφοκλή «Αίας», που έτσι πληροφοριακά ήταν ηθοποιός (μικρόφωνος κατά
τους σύγχρονους του) του Αισχύλου, ο οποίος επίσης έπαιζε τα έργα του
και τελειοποίησε την Αττική τραγωδία εισάγοντας έναν ακόμα ερμηνευτή επί
σκηνής και συνέβαλε στην καθιέρωση της σκηνογραφίας σαν απαραίτητο και
κύριο στοιχείο της παράστασης.
Γ.Παντελεάκης
Contact Information
Στείλτε το μήνυμα σας στο methodos@somatiomethodos.gr
με τυχόν ερωτήσεις η παρατηρήσεις σας
Send your message to methodos@somatiomethodos.gr
with questions or comments about this web site.
|
